من همانی ام ...
که هزار بار هم اگر زمین بخورد...
دستان کسی را برای بلند شدن نمی گیرد...
دست به زانوی خودش می گیرد ...
و بلند می شود...
من همانی ام که برای اشک ریختن...
دیوار را به شانه ی آدم ها ترجیح می دهد...
همان که خودش ...
خودش را آرام می کند ...
و خودش تکیه گاه و دلگرمیِ خودش می شود...
همانی که عادت کرده قوی باشد ...
حتی وقتی تمام پیکرش ...
از ضربه های مسیرهای سخت زخمی ست...
همانی که می خندد ...
حتی وقتی دلیلی برای خندیدن نیست...
حتی وقتی حنجره اش ...
از بغض های پنهانی ، درد می کند ...
من همانی ام که آرزوهای بزرگ می کند...
و برای رسیدن به آرزوهایش ...
یک تنه تا پای جان ، می ایستد ...
و با موانع و سختی ها می جنگد...
همانی که با مشکلاتش رفیق است ...
و زخم هایش را دوست دارد ...
این منم !
کسی که از نا امیدی هایش ...
امید می سازد و از دردهایش ، پله ...
2019/09/30 - 23:18 در واسه دل خودم