داشتم فکر می کردم چقدر آدمهای امن خوبند.
آدمهایی که رازدارند. آنهایی که میتوانی کنارشان خودت باشی و تمام روحت را عریان کنی. از همه چیز بی واهمه حرف بزنی، بدون هراسی از قضاوت شدن. آدم هایی که نه با لبها که با چشمها و روحشان لبخند می زنند. بدون این که زیاد بدانند، اعتماد می کنند و شاید خودشان هم هرگز ندانند در کدام روز سختت به تو رسیده اند و چطور خورشید شده اند وسط همه تاریکی های دلت. چقدر خورشیدها خوبند، چقدر بی منت و چقدر خوش بو و چقدر بوسیدنی و چقدر خواستنی اند.
مهربانی هایی که انگار نهرهای بهشتند روی آتش تنهایی. درد و دریغ که کمند. بسیار کم...


2021/07/05 - 00:41
دیدگاه
Laila_61

ممنون {-29-}

1400/04/14 - 00:46 ·
Laila_61

برداشتین کامل {-7-}
لایک خورش بالا بودا {-11-}

1400/04/14 - 01:01 ·
Laila_61

{-35-}

1400/04/14 - 09:17 ·
ejoosta5662

{-35-}

1400/04/14 - 10:28 ·